Waarom hebben we steeds dezelfde ruzie?

"We hebben alweer ruzie over de vaatwasser." Of over wie de hond uitlaat. Wie altijd moet plannen. Of waarom er wéér niet is gereageerd op dat appje. Het lijkt iedere keer over iets anders te gaan.

Maar als je eerlijk bent, voelt het eigenlijk altijd hetzelfde. De één voelt zich niet gehoord. De ander voelt zich opgejaagd. Na afloop denken jullie allebei: "Hoe zijn we hier nou weer terechtgekomen?"

Als relatiecoach hoor ik dit bijna dagelijks. En het bijzondere is: de ruzie gaat meestal helemaal niet over de vaatwasser.

De inhoud is zelden het probleem

Natuurlijk kan een volle vaatwasser irritant zijn. Net als rondslingerende sokken. Of een partner die voor de derde keer te laat thuiskomt. Maar dat zijn vaak alleen de aanleidingen. Onder de oppervlakte gebeurt iets anders. De één denkt: "Blijkbaar ben ik niet belangrijk." De ander denkt: "Wat ik ook doe, het is nooit goed." En ineens gaat de ruzie niet meer over de vaatwasser. Maar over iets veel groters. Over je gezien voelen. Over waardering. Over verbinding.

Waarom raakt het je zó?

Dat heeft alles te maken met hoe ons brein werkt. We denken vaak dat we tijdens een ruzie bewust reageren. Maar meestal is dat helemaal niet zo. Wanneer je partner zich terugtrekt, kritiek geeft of geïrriteerd reageert, registreert je zenuwstelsel dat niet alleen als een vervelend moment. Het kan voelen alsof de verbinding tussen jullie onder druk staat. En voor ons mensen is verbinding geen luxe.

Het is een basisbehoefte.

Ons brein is gemaakt om die verbinding te beschermen. Daardoor schiet je automatisch in een beschermingsreactie. Niet omdat je dramatisch bent. Niet omdat je lastig bent. Maar omdat je systeem probeert te voorkomen dat je de ander kwijtraakt.

Daarom reageren jullie zo verschillend

Misschien herken je jezelf hierin. De één wil meteen praten. Alles oplossen. Begrijpen wat er aan de hand is. De ander wil juist even niets. Rust. Stilte. Eerst afkoelen. Het lijkt alsof jullie compleet verschillend zijn. Maar eigenlijk gebeurt er onder de oppervlakte precies hetzelfde. Jullie proberen allebei jezelf te beschermen. Alleen doen jullie dat op een andere manier.

In mijn praktijk gebruik ik daar soms een simpel beeld voor.

🐒 De chimpansee: Zoekt veiligheid door contact. Praten. Vragen. Oplossen.
🐢 De schildpad: Zoekt veiligheid door afstand. Stilte. Terugtrekken. Ruimte.

Geen van beide is verkeerd.

Alleen begrijpen jullie elkaars reactie vaak niet.

En dan gebeurt er dit...

Hoe harder de chimpansee probeert contact te maken...hoe meer de schildpad behoefte krijgt aan rust. En hoe meer de schildpad zich terugtrekt...hoe harder de chimpansee gaat trekken. Niet omdat jullie elkaar pijn willen doen. Maar omdat jullie allebei bang zijn de verbinding kwijt te raken. En zonder dat je het doorhebt, houd je elkaar gevangen in dezelfde dans.

Wat verandert er als je dit leert zien?

Heel veel. Niet omdat jullie nooit meer ruzie krijgen.
Maar omdat je anders leert kijken. In plaats van: "Waarom doe je zo?" kun je jezelf afvragen:"Waar probeert mijn partner zichzelf eigenlijk tegen te beschermen?" En misschien nog belangrijker: "Waar probeer ík mezelf tegen te beschermen?" Dat verandert de toon van een gesprek volledig. Er ontstaat nieuwsgierigheid. Meer begrip. En uiteindelijk ook meer verbinding.

Kun je dit zelf doorbreken?

Soms wel. Het begint met herkennen wat er gebeurt. Niet pas halverwege de ruzie. Maar al op het moment dat je merkt: "We schieten weer in onze automatische reacties." Probeer dan niet meteen de inhoud op te lossen. Sta eerst stil bij de vraag: Wat voel ik eigenlijk? En: Wat heb ik op dit moment nodig? Vaak zit daar veel meer informatie dan in de discussie zelf.

Wanneer is het verstandig om hulp te zoeken?

Als jullie merken dat jullie steeds opnieuw in dezelfde discussies terechtkomen. Als het steeds moeilijker wordt om elkaar écht te horen. Of als de afstand tussen jullie langzaam groter wordt. Niet omdat jullie relatie mislukt is. Maar juist omdat jullie relatie belangrijk genoeg is om er aandacht aan te geven. Je hoeft niet te wachten tot het bijna misgaat.

Minder strijd. Meer intimiteit.

Dat is waar ik stellen bij help. Niet door te zoeken naar wie er gelijk heeft. Maar door zichtbaar te maken wat er onder de ruzie gebeurt. Want als je begrijpt waarom jullie reageren zoals jullie reageren, ontstaat er ruimte. Ruimte voor begrip. Ruimte voor veiligheid. En ruimte om elkaar weer te vinden.


Volgende
Volgende

Waarom trekt mijn partner zich altijd terug?